Kortgeleden ging ik op vliegvakantie, met een cheap-ass vlucht ver van mijn woonplaats. Parkeren-en-vliegen was daarom de beste optie, en ik kan niet anders zeggen: dat parkeren werkt tegenwoordig supergestroomlijnd.

Een week of wat van tevoren online boeken, netjes een bevestiging in de mail en daags voor vertrek een keurig appje met de exacte routebeschrijving, verwachte aankomsttijd—zelfs het merk en de kleur van mijn auto stond genoemd.

Toen ik bij het gesloten hek van de parking kwam aanrijden, stond er dan ook niet geheel onverwacht op het display: “Welkom Dhr. Vincent Bouwman.” Zonder iets te doen schoof het hek open. Koninklijk. En daar stopte het pamperen niet. Precies toen ik het terrein afliep en me wilde afvragen waar het vliegveld nu eigenlijk was: pling pling—een appje van de parkeerdienst met daarin de wandelroute van de parkeerplaats naar de vertrekhal. Zeven minuten. Helemaal top.

Een week later kwam ik terug. Deze keer niet in de middag, maar laat op de avond. Het donkere, verlaten industrieterrein deed deze keer ineens een stuk spannender aan. Met mijn versnelde pas stond ik in krap vijf minuten bij het hek van de parking.

Alleen ging het hek nu niet vanzelf open. Geen “Welkom Vincent Bouwman”. Ik voelde de spanning in mijn lijf verder toenemen. Even chillen nu. Na een diepe ademhaling keek ik om me heen en zag ik naast het hek een toegangsdeur met daarop een paneeltje met negen cijfers—overduidelijk bedoeld om het hek te openen.

“Fok… waar heb ik die code gemist?” Koortsachtig zocht ik door appjes en mails op mijn telefoon. Maar geen code. Geen mail, geen app—nada.

Dan maar bellen met het calamiteitennummer en wat schaamte pakken voor mijn slordige gedrag. Ik hoorde het keuzemenu al door de telefoon toen er ineens door me heen schoot: misschien moet je even naar die deur toelopen en proberen of hij opengaat.

De deur bleek gewoon open. Problem solved.  Binnen een paar minuten zoefde ik heerlijk over de snelweg, op weg naar mijn warme, knusse huisje.

Maart staat in het teken van de 3-energie: expressie, beweging, leren door te doen, en weer lucht in het systeem brengen. Binnen 2026 (2+0+2+6=10→1) krijgt die 3 een duidelijke ondertoon: het is niet “creativiteit om het creëren”, maar expressie die richting dient. Je voelt sneller wat klopt, en je merkt ook dat keuzes niet langer uitgesteld willen worden—de energie vraagt: spreek uit, laat zien, zet het in de wereld.

Daardoor komt er momentum: ideeën willen gedeeld worden, plannen willen woorden, en verbindingen worden actiever. Dit is een goede maand voor schrijven, presenteren, gesprekken die vastzitten weer open trekken, en voor speelse experimenten die iets in beweging zetten. Tegelijk wordt alles wat onuitgesproken is extra hoorbaar: misverstanden, ruis, halve afspraken, het “ja” dat eigenlijk “nee” is.

De valkuil van maart: versnippering—te veel prikkels, te veel opties, te veel praten om controle te houden. De winst: heldere communicatie die ruimte schept, en creativiteit die je niet leegtrekt maar oplaadt. De uitnodiging: kies één boodschap die je deze maand wil belichamen, maak je keuzes klein en uitvoerbaar, en laat je expressie (3) je koers versterken—zodat je vooruitgaat zonder jezelf te verliezen.

Persoonlijke flow
De 3-energie is de maatschappelijke toon van maart. Maar jouw persoonlijke maandenergie laat zien hoe jij daarmee omgaat. Zie het als je eigen golflengte binnen de collectieve stroming. Wil je weten wat jouw maandgetal is? Dan klik je even op het huisje: op de voorpagina kun je nu je geboortedatum invullen en je ziet het direct.

Meer gemak? Maak even kosteloos een account aan en ontdek je volledige blauwdruk, vriendenlijst en meer.

Dank voor het lezen – en tot de volgende!

Vincent